W dniu 1 lipca 1937 r. weszły w życie w stosunku do Polski Konwencja w sprawie pewnych zagadnień dotyczących kolizji ustaw o obywatelstwie oraz protokół dotyczący przypadku bezpaństwowości, podpisana w Hadze dnia 12 kwietnia 1930 r. (Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 5 marca 1934 r. – Dz. U. R. P. Nr 27. poz.).
Zgodnie z artykuł 9 tej konwencji „jeśli według ustawy danego Państwa kobieta, będąca jego obywatelką, traci obywatelstwo na skutek zmiany obywatelstwa przez jej męża w ciągu trwania małżeństwa, utrata ta będzie uzależniona od uzyskania przez nią nowego obywatelstwa jej męża”. Oznacza o że, jeżeli mąż obywatel polski utracił obywatelstwo polskie na skutek naturalizacji (np. z uwagi na fakt że przestał podlegać obowiązkowi służby wojskowej na skutek przekroczenia granicy wieku przewidzianej przez przepisy wojskowe) to jego żona nie traciła już automatycznie obywatelstwa polskiego, tak jak to miało miejsce wcześniej (tj. w okresie od 31 stycznia 1920 roku). Utrata obywatelstwa polskiego rozciągała się na żonę tylko gdy sama miała już obywatelstwo obce, takie jak jej mąż. Natomiast jeżeli posiadała tylko obywatelstwo polskie to nie traciła go.
Zasada ta nie dotyczyła też dzieci ślubnych – w dalszym ciągu utrata obywatelstwa polskiego przez ich ojca powodowała również utratę ich obywatelstwa polskiego.
W praktyce zatem, jeżeli dzięki art. 9 Konwencji żona zachowywała obywatelstwo polskie pomimo utraty obywatelstwa polskiego przez jej męża to mogła potem „przekazać” dalej swoje obywatelstwo – np. poprzez urodzenie dziecka po 19 stycznia 1951 roku gdy ustawa z 1920 roku przestała już obowiązywać.
