wersja językowa: Polska       | English       | Español       | Português       | français      

Hymn do miłości Ojczyzny

Święta miłości kochanej Ojczyzny,
Czują cię tylko umysły poczciwe!
Dla ciebie zjadłe smakują trucizny
Dla ciebie więzy, pęta nie zelżywe.
Kształcisz kalectwo przez chwalebne blizny
Gnieździsz w umyśle rozkoszy prawdziwe,
Byle cię można wspomóc, byle wspierać,
Nie żal żyć w nędzy, nie żal i umierać.

Ignacy Krasicki

Umowy międzynarodowe

 


KONWENCJA
w sprawie pewnych zagadnień dotyczących kolizji ustaw o obywatelstwie oraz protokół dotyczący przypadku bezpaństwowości,
podpisane w Hadze dnia 12 kwietnia 1930 r.

(Dz. U. z dnia 26 czerwca 1937 r.)
(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 5 marca 1934 r. - Dz. U. R. P. Nr 27. poz. 217)
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,
MY IGNACY MOŚCICKI,
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Wszem wobec i każdemu z osobna, komu o tym wiedzieć należy, wiadomym czynimy:
Dnia dwunastego kwietnia tysiąc dziewięćset trzydziestego roku, podpisane zostały w Hadze konwencja w sprawie pewnych zagadnień dotyczących kolizji ustaw o obywatelstwie oraz protokół dotyczący przypadku bezpaństwowości o następującym brzmieniu dosłownym:
KONWENCJA
w sprawie pewnych zagadnień dotyczących kolizji ustaw o obywatelstwie.
Prezydent Rzeszy Niemieckiej; Prezydent Związkowy Republiki Austriackiej; Jego Królewska Mość Król Belgów; Jego Królewska Mość, Król Wielkiej Brytanii, Irlandii i Zamorskich Terytoriów Brytyjskich, Cesarz Indii; Prezydent Republiki Chili; Prezydent Rządu Narodowego Republiki Chińskiej; Prezydent Republiki Kolumbii; Prezydent Republiki Kuby; Jego Królewska Mość, Król Danii i Islandii; Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, za Wolne Miasto Gdańsk; Jego Królewska Mość, Król Egiptu; Jego Królewska Mość, Król Hiszpanii; Rząd Republiki Estońskiej; Prezydent Republiki Francuskiej; Prezydent Republiki Greckiej; Jego Wysokość Regent Królestwa Węgier; Jego Królewska Mość, Król Danii i Islandii, za Islandię; Jego Królewska Mość, Król Włoch; Jego Cesarska Mość, Cesarz Japonii; Prezydent Republiki Łotewskiej; Jej Królewska Wysokość Wielka Księżna Luksemburgu; Prezydent Stanów Zjednoczonych Meksyku; Jej Królewska Mość, Królowa Holandii; Prezydent Republiki Peru; Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; Prezydent Republiki Portugalskiej; Prezydent Republiki Salwadoru; Jego Królewska Mość, Król Szwecji; Rada Związkowa Szwajcarska; Prezydent Republiki Czeskosłowackiej; Prezydent Republki Urugwaju; Jego Królewska Mość, Król Jugosławii -
Zważywszy, że należałoby uregulować w drodze układu międzynarodowego kwestie, dotyczące kolizji ustaw o obywatelstwie;
W przekonaniu, że leży w ogólnym interesie wspólnoty międzynarodowej uznanie przez wszystkich jej członków, że każda osoba powinna posiadać obywatelstwo i to jedno tylko;
Uznając zatem, że ideałem, do którego ludzkość winna dążyć w tej dziedzinie, jest zniesienie zarówno przypadków bezpaństwowości, jak i podwójnego obywatelstwa;
Uważając, że przy istniejących obecnie w rozmaitych krajach warunkach ekonomicznych i społecznych niemożliwe jest natychmiastowe przystąpienie do jednolitego uregulowania wszystkich wyżej wymienionych zagadnień;
Pragnąc niemniej rozpocząć to wielkie dzieło, przez pierwszą próbę stopniowej kodyfikacji, regulującej te kwestie dotyczące kolizji ustaw o obywatelstwie, w których już obecnie możliwe jest osiągnięcie porozumienia międzynarodowego,
Postanowili zawrzeć konwencję i w tym celu mianowali swoimi pełnomocnikami, a mianowicie: (pominięto),
którzy, złożywszy swoje pełnomocnictwa, uznane za dobre i sporządzone w należytej formie, zgodzili się na następujące postanowienia:
Rozdział I. - Zasady ogólne.
Artykuł pierwszy.
Każde państwo władne jest określić w swym ustawodawstwie, kto jest jego obywatelem. Ustawodawstwo to winno być przyjęte przez inne Państwa, byleby było zgodne z umowami międzynarodowymi, zwyczjem międzynarodowym i zasadami prawnymi ogólnie uznanymi w przedmiocie obywatelstwa.
Artykuł 2.
Wszelka kwestia, dotycząca tego, czy ktoś posiada obywatelstwo danego Państwa, winna być rozstrzygnięta zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa.
Artykuł 3.
Z zastrzeżeniem postanowień konwencji niniejszej, osoba mająca dwa obywatelstwa, lub więcej, będzie mogła być uznana za obywatela przez każde z tych Państw, których obywatelstwo posiada.
Artykuł 4.
Państwo nie może wykonywać opieki dyplomatycznej na rzecz jednego ze swych obywateli w stosunku do państwa, którego tenże jest również obywatelem.
Artykuł 5.
W Państwie trzecim, osoba posiadająca więcej niż jedno obywatelstwo winna być traktowana tak, jak gdyby posiadała tylko jedno. Nie uchybiając przepisom prawnym, stosowanym przez Państwo trzecie w kwestiach statutu personalnego i z zastrzeżeniem obowiązujących umów, Państwo to będzie mogło, na swym terytorium, uznać, wyłącznie spośród obywatelstw, posiadanych przez tę osobę, bądź obywatelstwo kraju, w którym ma ona stałe i główne miejsce pobytu, bądź też obywatelstwo kraju, z którym, stosownie do okoliczności, wydaje się ona najbardziej związana.
Artykuł 6.
Z zastrzeżeniem dla danego Państwa prawa przyznawania szerszych uprawnień w zakresie zrzeczenia się obywatelstwa, każda osoba posiadająca dwa obywatelstwa, uzyskane bez objawienia woli z jej strony, będzie mogła wyrzec się jednego z nich, za upoważnieniem tego Państwa, którego obywatelstwa ma zamiar się wyrzec. To upoważnienie nie będzie odmówione osobie, która ma zwykłe i główne miejsce zamieszkania za granicą, byleby zostały wypełnione warunki wymagane przez prawo tego Państwa, którego obywatelstwa zamierza się ona zrzec.
Rozdział II. (1) - O pozwoleniu na ekspatriację.
Artykuł 7. (2)
Pozwolenie na ekspatriację, o ile jest ono przewidziane przez dane ustawodawstwo, pociąga za sobą utratę obywatelstwa tego Państwa, którego udzieliło, jedynie o ile posiadacz pozwolenia ma już inne obywatelstwo, w przeciwnym zaś razie, tylko od chwili, kiedy uzyskuje nowe.
Pozwolenie na ekspatriację staje się nieważne, jeśli posiadacz tego pozwolenia nie uzyska nowego obywatelstwa w terminie określonym przez Państwo, które to pozwolenie wydało. Przepis ten nie stosuje się do przypadku, gdy dana osoba w chwili otrzymania pozwolenia na ekspatriację, posiada już obywatelstwo inne niż obywatelstwo Państwa, które wydało pozwolenie. Państwo, którego obywatelstwo zostało uzyskane przez osobę posiadającą pozwolenie na ekspatriację, zanotyfikuje o tym nabyciu państwu, które to pozwolenie wydało.
Rozdział III. - O obywatelstwie kobiety zamężnej.
Artykuł 8.
Jeśli według ustawy danego państwa kobieta, będąca jego obywatelką, traci swoje obywatelstwo na skutek małżeństwa z cudzoziemcem, utrata ta będzie uzależniona od uzyskania przez nią obywatelstwa męża.
Artykuł 9.
Jeśli według ustawy danego Państwa kobieta, będąca jego obywatelką, traci obywatelstwo na skutek zmiany obywatelstwa przez jej męża w ciągu trwania małżeństwa, utrata ta będzie uzależniona od uzyskania przez nią nowego obywatelstwa jej męża.
Artykuł 10.
Naturalizacja męża w ciągu trwania małżeństwa nie pociąga za sobą naturalizacji żony, chyba za jej zgodą.
Artykuł 11.
Kobieta, która według ustaw swego kraju utraciła obywatelstwo na skutek małżeństwa, nie odzyskuje tego obywatelstwa po rozwiązaniu małżeństwa, o ile nie zgłosi odpowiedniej prośby zgodnie z ustawami tego kraju. W takim razie traci obywatelstwo, które nabyła przez swe małżeństwo.
Rozdział IV. - O obywatelstwie dzieci.
Artykuł 12.
Postanowienia ustawowe, dotyczące nadania obywatelstwa danego Państwa z powodu urodzenia na jego terytorium, nie stosują się z samego prawa do dzieci, których rodzice korzystają z immunitetu dyplomatycznego w kraju urodzenia. Ustawa każdego Państwa winna zezwalać, by, w przypadku, gdy dzieci konsulów zawodowych lub urzędników Państw obcych, mających powierzone przez swoje rządy misje urzędowe, posiadają dwa obywatelstwa przez urodzenie, dzieci te mogły być zwolnione, w drodze zrzeczenia się lub w innej, z obywatelstwa kraju, w którym się urodziły, pod warunkiem jednak, że zachowają obywatelstwo swoich rodziców.
Artykuł 13.
Naturalizacja rodziców powoduje dla tych ich dzieci, które są niepełnoletnie według prawa Państwa naturalizującego, uzyskanie obywatelstwa tego Państwa. Ustawa tego Państwa może określić warunki, którym w takim razie podlega uzyskanie jego obywatelstwa. W przypadku gdy ustawa jakiegoś Państwa nie rozciąga skutków naturalizacji rodziców na ich niepełnoletnie dzieci, te ostatnie zachowują swoje obywatelstwo.
Artykuł 14.
Dziecko, którego oboje rodzice są nieznani, posiada obywatelstwo Państwa, w którym się urodziło. O ile pochodzenie dziecka zostanie stwierdzone, obywatelstwo jego będzie określone według przepisów stosowanych w przypadkach rozpoznania pochodzenia. Podrzutek, aż do przedstawienia dowodu przeciwnego, uważany jest za urodzonego na terytorium Państwa, gdzie został znaleziony.
Artykuł 15.
O ile nie nabywa się obywatelstwa danego Państwa z samego prawa przez urodzenie na terytorium tegoż Państwa, dziecko urodzone z rodziców bez obywatelstwa lub nieznanego obywatelstwa, może nabyć obywatelstwo pomienionego Państwa. Ustawa tegoż Państwa określi warunki, którym podlegać będzie w tych przypadkach nabycie obywatelstwa.
Artykuł 16.
Jeżeli ustawa Państwa dopuszcza, aby dziecko naturalne, posiadające obywatelstwo tegoż Państwa, mogło je utracić na skutek zmiany stanu cywilnego (uprawnienie, uznanie) utrata taka będzie uzależniona od uzyskania obywatelstwa innego Państwa, według prawa tego ostatniego, dotyczącego skutków zmiany stanu cywilnego w zakresie obywatelstwa.
Rozdział V. - O przysposobieniu.
Artykuł 17.
Jeżeli ustawa Państwa zezwala na utratę obywatelstwa na skutek przysposobienia, utrata ta będzie jednak uwarunkowana uzyskaniem przez przysposobionego obywatelstwa przysposabiającego, zgodnie z ustawą Państwa, którego jest on obywatelem, a dotyczącą skutków przysposobienia w zakresie obywatelstwa.
Rozdział VI. - Rozporządzenie ogólne i końcowe.
Artykuł 18.
Wysokie Układające się Strony zgadzają się stosować w swych stosunkach wzajemnych, począwszy od wejścia w życie konwencji niniejszej, zasad i przepisów zawartych w powyższych artykułach.
Umieszcenie tych zasad i przepisów nie przesądza w niczym kwestii, czy stanowią one lub nie obecnie część prawa międzynarodowego. Poza tym rozumie się, że zasady i przepisy prawa międzynarodowego pozostają w mocy w zastosowaniu do kwestyj, nie stanowiących przedmiotu powyższych przepisów.
Artykuł 19.
KONWENCJA niniejsza nie narusza postanowień traktatów, konwencyj lub porozumień obowiązujących między Wysokimi Układającymi się Stronami, dotyczących obywatelstwa lub kwestyj z nim związanych.
Artykuł 20.
Podpisując lub ratyfikując konwencję niniejszą lub przystępując do niej, każda z Wysokich Układających się Stron będzie mogła, w drodze wyraźnych zastrzeżeń, wyłączyć przyjęcie przez siebie tego lub innego postanowienia artykułów 1 do 17 oraz 21.
Przepisów w ten sposób wyłączonych nie będzie można przeciwstawiać Układającej się Stronie, która te zastrzeżenia sformułowała, ani też nie będzie się mogła Ona na nie powoływać przeciwko innej Układającej się Stronie.
Artykuł 21.
Jeżeli mięzdy Wysokimi Układającymi się Stronami powstanie jakikolwiek spór, dotyczący interpretacji lub zastosowania niniejszej konwencji i jeżeli ten spór nie mógł być rozstrzygnięty w sposób zadawalający na drodze dyplomatycznej, będzie on rozstrzygnięty zgodnie z przepisami obowiązującymi między Stronami, a dotyczącymi rozstrzygania sporów międzynarodowych.
W przypadku gdyby między Stronami będącymi w sporze przepisy takie nie istniały, Strony, stosując się do praw konstytucyjnych każdej z nich, poddadzą spór postępowaniu rozjemczemu lub sądowemu. W braku zgody co do wyboru innego trybunału, przedłożą one spór Stałemu Trybunałowi Sprawiedliwości Międzynarodowej, o ile wszystkie są Stronami protokołu z dnia 16 grudnia 1920 r, dotyczącym tegoż Trybunału; o ile zaś nie wszystkie są Stronami tego protokułu - Trybunałowi Rozjemczemu, ustanowionemu zgodnie z Konwencją Haską z dnia 18 października 1907 r., dotyczącą pokojowego załatwiania zatargów międzynarodowych.
Artykuł 22.
KONWENCJA niniejsza będzie mogła być podpisana do 31 grudnia 1930 r. w imieniu każdego Członka Ligi Narodów lub każdego Państwa nie Członka, zaproszonego na pierwszą konferencję kodyfikacyjną, lub któremu Rada Ligi Narodów przesłała w tym celu egzemplarz tej konwencji.
Artykuł 23.
KONWENCJA niniejsza będzie ratyfikowana i dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone w Sekretariacie Ligi Narodów.
Sekretarz Generalny zawiadomi o każdym złożeniu dokumentów Członków Ligi Narodów i Państwa nie będące Członkami, wspomniane w art. 22, wskazując datę, w jakiej złożenie to zostało uskutecznione.
Artykuł 24. Poczynając od 1 stycznia 1931 r., każdy Członek Ligi Narodów i każde Państwo nie będące Członkiem, wymienione w artukule 22, w którego imieniu konwencja nie została podpisana do tej daty, będzie dopuszczony do przystąpienia do niej.
Przystąpienie jego będzie uskutecznione przez złożenie aktu przystąpienia w Sekretariacie Ligi Narodów, Sekretarz Generalny zawiadomi o każdym przystąpieniu wszystkich Członków Ligi Narodów i wszystkie Państwa nie będące Członkami, przewidziane w artykule 22, podając datę, w której wymieniony akt przystąpienia został złożony.
Artykuł 25. Protokół zostanie sporządzony przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów skoro tylko dokumenty ratyfikacyjne lub akty przystąpienia złożone zostaną w imieniu dziesięciu członków Ligi Narodów lub Państw nie Członków.
Uwierzytelnione za zgodność odpisy tego Protokołu zostaną przesłane każdemu z Członków Ligi Narodów i każdemu Państwu nie Członkowi, wspomnianemu w artukule 22, staraniem Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
Artykuł 26.
KONWENCJA niniejsza wejdzie w życie 90 dnia po dacie sporządzenia protokołu przewidzianego w artykule 25, w stosunku do Członków Ligi Narodów i do Państw nie Członków, w imieniu których dokumenty ratyfikacyjne lub akty przystąpienia zostały złożone na skutek tego Protokołu.
W stosunku do każdego z Członków lub Państw nie Członków, w imieniu których dokumenty ratyfikacyjne lub akty przystąpienia zostaną złożone później, konwencja wejdzie w życie 90 dnia po dacie złożenia przezeń dokumentu ratyfikacyjnego lub aktu przystąpienia.
Artykuł 27. Począwszy od dnia 1 stycznia 1936 r., każdy Członek Ligi Narodów i każde Państwo nie Członek, w stosunku do którego konwencja niniejsza będzie w tej chwili w mocy, będzie mógł zwrócić się do Sekretarza Generalnego Ligi Narodów z żądaniem, mającym na celu przejrzenie pewnych lub wszystkich postanowień tej konwencji. Jeżeli takie żądanie, zakomunikowane innym Członkom Ligi Narodów lub Państwom nie Członkom, w stosunku do których konwencja jest w tej chwili obowiązująca, zostanie poparte w ciągu roku co najmniej przez dziewięć spośród nich, Rada Ligi Narodów zdecyduje, po zaięgnięciu opinii Członków i Państw nie Członków, wspomnianych w artykule 22, czy należy zwołać konferencję specjalną w tym celu, czy też umieścić to przejrzenie w porządku dziennym przyszłej konferencji kodyfikacyjnej prawa międzynarodowego.
Wysokie Układające się Strony zgadzają się na to, że w razie przejrzenia konwencji niniejszej, nowa konwencja będzie mogła przewidzieć, iż jej wejście w życie pociągnie za sobą zniesienie, w stosunku do wszystkich Stron, biorących udział w konwencji niniejszej, wszelkich postanowień tejże lub pewnych z tych postanowień.
Artykuł 28.
KONWENCJA niniejsza może być wypowiedziana.
Wypowiedzenie to będzie notyfikowane Sekretarzowi Generalnemu Ligi Narodów, który podaje do wiadomości wszystkich członków Ligi Narodów i wszystkich Państw nie Członków, wspomnianych w art. 22.
Wypowiedzenie to będzie skuteczne tylko w stosunku do Członka Ligi lub Państwa nie Członka, który je notyfikował i w rok po dacie otrzymania tej notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.
Artykuł 29.
1. Każda z Wysokich Układających się Stron może oświadczyć, w chwili podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia, że przez przyjęcie niniejszej konwencji nie bierze na siebie żadnego zobowiązania w stosunku do całości lub jakiejkolwiek części jej kolonii, protektoratów, terytoriów zamorskich, lub terytoriów będących pod jej zwierzchnictwem lub mandatem lub dotyczącego również pewnych z ich ludów; w tym wypadku konwencja niniejsza nie będzie miała zastosowania do terytoriów lub ludów, stanowiących przedmiot takiej deklaracji.
2. Każda z Wysokich Układających się Stron może zawiadomić później Sekretarza Generalnego Ligi Narodów, że zamierza stosować konwencję niniejszą do całości lub jakiejkolwiek części swych terytoriów lub ich ludów, stanowiących przedmiot deklaracji przewidzianej w paragrafie poprzednim. W tym przypadku konwencja będzie się stosowała do terytoriów i ludów przewidzianych w tej notyfikacji, w sześć miesięcy po otrzymaniu tejże przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
3. Tak samo każda z Wysokich Układających się Stron może w każdej chwili oświadczyć, że zamierza zaprzestać stosowania konwencji niniejszej do całości lub jakiejkolwiek części jej kolonii, protektoratów, terytoriów zamorskich lub terytoriów znajdujących się pod jej zwierzchnictwem lub mandatem, lub też odnośnie do niektórych z ich ludów; w tym przypadku konwencja przestanie być stosowana do terytoriów lub ludów, stanowiących przedmiot takiej deklaracji, w rok po otrzymaniu tej deklaracji przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
4. Każda z Wysokich Układających się Stron może, w chwili podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia, lub w chwili notyfikacji, przewidzianej w paragrafie 2 niniejszego artykułu, czynić zastrzeżenia zgodnie z artykułem 20 konwencji niniejszej, odnośnie do całości lub jakiejkolwiek części jej kolonii, protektoratów, terytoriów zamorskich lub terytoriów, będących pod jej zwierzchnictwem lub mandatem, lub też odnośnie do niektórych z ich ludów.
5. Sekretarz Generalny Ligi Narodów zakomunikuje wszystkim Członkom Ligi i Państwom nie Członkom, wspomnianym w art. 22, o deklaracjach i notyfikacjach otrzymanych w myśl niniejszego artykułu.
Artykuł 30.
KONWENCJA niniejsza, z chwilą wejścia w życie, zostanie zarejestrowana staraniem Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
Artykuł 31.
Teksty francuski i angielski konwencji niniejszej są jednakowo wiarygodne. Na dowód czego wyżej wymienieni Pełnomocnicy podpisali niniejszą konwencję. Sporządzono w Hadze dwunastego kwietnia tysiąc dziewięćset trzydziestego roku w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwum Sekretarza Ligi Narodów. Uwierzytelnione za zgodność odpisy zostaną przesłane staraniem Sekretarza Generalnego wszystkim Członkom Ligi Narodów i wszystkim Państwom nie Członkom, zaproszonym na pierwszą Konferencję Kodyfikacji Prawa Międzynarodowego.

PROTOKÓŁ
dotyczący przypadku bezpaństwowości.
Niżej podpisani pełnomocnicy, w imieniu swych odnośnyc Rządów w celu zapobieżenia bezpaństwowości w pewnym poszczególnym przypadku, zgodzili się na następujące postanowienia:
Artykuł pierwszy
Osoba, która się urodziła w Państwie nie nadającym obywatelstwa z tytułu urodzenia na jego terytorium, posiada obywatelstwo tego kraju, jeśli matka posiada obywatelstwo tego państwa, ojciec zaś jest obywatelem lub obywatelstwo jego jest nieznane.
Artykuł 2.
Wysokie Układające się Strony zgadzają się stosować w swych stosunkach wzajemnych, począwszy od wejścia w życie niniejszego protokołu, zasad i przepisów zawartych w powyższym artykule.
Umieszczenie tych zasad i reguł nie przesądza w niczym kwestii, czy stanowią one lub nie już obecnie części prawa międzynarodowego. Poza tym rozumie się, że zasady i przepisy prawa międzynarodowego pozostają w mocy w zastosowaniu co do kwestii, nie stanowiących przedmiotu przepisów powyższego artykułu.
Artykuł 3.
Protokół niniejszy nie uchybia przepisom traktatów, umów lub porozumień obowiązujących między Wysokimi Układającymi się Stronami, a dotyczących obywatelstwa lub kwestii, z nim związanych.
Artykuł 4.
Podpisując lub ratyfikując niniejszy protokół, lub przystępując do niego, każda z Wysokich Układających się Stron będzie mogła, w drodze wyraźnych zastrzeżeń, wyłączyć od przyjęcia przez siebie taki lub inny przepis artykułów 1 i 5.
Przepisów w ten sposób wyłączonych nie będzie można przeciwstawiać Układającej się Stronie, która sformułowała takie zastrzeżenia, ani też powoływać się na nie przeciwko innej Układającej się Stronie.
Artykuł 5.
Jeśli między Wysokimi Układąjąmi się Stronami powstanie jakikolwiek spór, dotyczący interpretacji lub stosowania niniejszego protokołu, i jeżeli ten spór nie mógł być rozstrzygnięty w sposób zadawalający na drodze dyplomatycznej, będzie on rozstrzygnięty zgodnie z obowiązującymi między Stronami przepisami, dotyczącymi rozstrzygania sporów międzynarodowych.
W przypadku, gdyby między Stronami będącymi w sporze, przepisy takie nie istniały, poddadzą one spór postępowaniu rozjemczemu lub sądowemu, stosując się do praw konstytucyjnych każdej z nich. W braku zgody co do wyboru innego trybunału, przedłożą spór Stałemu Trybunałowi Sprawiedliwości Międzynarodowej, jeżeli wszystkie one są Stronami protokołu z dnia 16 sierpnia 1920 r., dotyczącego tegoż Trybunału; o ile zaś nie wszystkie są Stronami tego protokułu - Trybunałowi Rozjemczemu, ustanowionemu zgodnie z Konwencją Haską z dnia 18 października 1907 r., dotyczącą pokojowego załatwiania zatargów międzynarodowych.
Artykuł 6.
Protokół niniejszy będzie mógł być podpisany do dnia 31 grudnia 1930r., w imieniu każdego Członka Ligi Narodów i każdego Państwa nie Członka, zaproszonego na pierwszą konferencję Kondyfikacyjną, lub któremu Rada Ligi Narodów przesłała w tym celu egzemplarz rzeczonego Protokołu.
Artykuł 7.
Protokół niniejszy będzie ratyfikowany i dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone w Sekretariacie Ligi Narodów.
Sekretarz Generalny zawiadomi o każdym złożeniu Członków Ligi Narodów i Państw nie Członków wspomnianych w artykule 6, wskazując datę, w jakiej złożenie to zostało uskutecznione.
Artykuł 8.
Począwszy od 1 stycznia 1931 r., każdy Członek Ligi Narodów i każde Państwo nie Członek, wymienione w artykule 6, w imieniu którego protokół nie został podpisany do tej daty, będzie dopuszczony do przystąpienia do niego.
Przystąpienie jego uskutecznione będzie przez złożenie aktu przystąpienia w Sekretariacie Ligi Narodów. Sekretarz Generalny zawiadomi o każdym przystąpieniu wszystkich Członków Ligi Narodów i wszystkie Państwa nie będące Członkami, wspomniane w artykule 6, podając datę, w której akt przystąpienia został złożony.
Artykuł 9.
Protokół zostanie sporządzony przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów, skoro tylko dokumenty ratyfikacyjne lub akty przystąpienia złożone zostaną w imieniu dziesięciu Członków Ligi Narodów lub Państw nie Członków.
Uwierzytelnione za zgodność odpisy tego Protokołu zostaną przesłane każdemu z Członków Ligi Narodów i każdemu Państwu nie Członkowi, wspomnianemu w art. 6, staraniem Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
Artykuł 10.
Protokół niniejszy wejdzie w życie 90 dnia po dacie sporządzenia protokołu wymienionego w art. 9, w stosunku do Członków Ligi Narodów i Państw nie Członków, w imieniu których dokumenty ratyfikacyjne lub akty przystąpienia zostały złożone na skutek tego protokółu.
W stosunku do każdego z Członków lub Państw nie Członków, w imieniu których dokumenty ratyfikacyjne lub akty przystąpienia zostaną później złożone, protokół wejdzie w życie 90 dnia po dacie złożenia przezeń dokumentu ratyfikacyjnego lub aktu przystąpienia.
Artykuł 11.
Począwszy od dnia 1 stycznia 1936 r., każdy Członek Ligi Narodów i każde Państwo nie Członek, w stosunku do którego Protokół niniejszy będzie w tej chwili w mocy, będzie mógł zwrócić się do Sekretarza Generalnego Ligi Narodów z żądaniem, mającym na celu przejrzenie pewnych lub wszystkich postanowień tego protokołu. Jeżeli takie żądanie, zakomunikowane innym Członkom Ligi Narodów lub Państwom nie Członkom, w stosunku do których protokół jest w tej chwili obowiązujący, zostanie poparte, w ciągu roku, co najmniej przez dzeiwięć spośród nich, Rada Ligi Narodów zadecyduje po zasięgnięciu opinii Członków i Państw nie Członków, wspomnianych w art. 6, czy należy zwołać konferencję specjalną w tym celu, czy też umieścić to przejrzenie na porządku dziennym przyszłej konferencji kodyfikacyjnej prawa międzynarodowego.
Wysokie Układające się Strony zgadzają się na to, że w razie przejrzenia niniejszego protokołu, nowe porozumienie będzie mogło przewidzieć, iż jego wejście w życie pociągnie za sobą zniesienie w stosunku do wszystkich Stron biorących udział w niniejszym protokole, wszelkich postanowień tegoż lub pewnych z tych postanowień.
Artykuł 12.
Protokół niniejszy może być wypowiedziany. Wypowiedzenie to będzie notyfikowane na piśmie Sekretarzowi Generalnemu Ligi Narodów, który poda je do wiadomości wszystkich Członków Ligi Narodów i wszystkich Państw nie Członków, wspomnianych w art. 6.
Wypowiedzenie to będzie skuteczne tylko w stosunku do Członka Ligi lub Państwa nie Członka, który je notyfikował i w rok po dacie otrzymania tej notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.
Artykuł 13.
1. Każda z Wysokich Układajkących się Stron może oświadzcyć w chwili podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia, że przez przyjęcie niniejszego protokołu nie bierze na siebie żadnego zobowiązania, w stosunku do całości lub części jej kolonii, protektoratów, terytoriów zamorskich lub terytoriów, pozostających pod jej zwierzchnictwem lub mandatem, lub też dotyczącego pewnych z ich ludów; w tym wypadku protokół niniejszy nie będzie miał zastosowania do terytoriów lub ludów, stanowiących przedmiot takiej deklaracji.
2. Każda z Wysokich Układających się Stron może zawiadomić później Sekretarza Generalnego Ligi Narodów, że zamierza stosować niniejszy protokół do całości lub jakiejkolwiek części swych terytoriów lub ich ludów, stanowiących przedmiot deklaracji, przewidzianej w paragrafie poprzednim. W tym przypadku, protokół będzie się stosował do terytoriów i ludów przewidzianych w tej notyfikacji, w sześć miesięcy po otrzymaniu tejże przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
3. Tak samo każda z Wysokich Układających się Stron może w każdej chwili oświadczyć, że zamierza zaprzestać stosowania niniejszego protokołu do całości lub jakiejkolwiek części jej kolonii, protektoratów, terytoriów zamorskich lub terytoriów, znajdujących się pod jej zwierzchnictwem lub mandatem, lub też odnośnie do niektórych z ich ludów; w tym przyapdku protokół przestanie być stosowany do terytoriów lub ludów stanowiących przedmiot takiej deklaracji przez Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
4. Każda z Wysokich Układających się Stron może w chwili podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia, lub w chwili notyfikacji, przewidzianej w paragrafie 2 artykułu niniejszego, - czynić zastrzeżenia, agodnie z artykułem 4 niniejszego protokołu, odnośnie do całości lub jakiejkolwiek części jej kolonii, protektoratów, terytoriów zamorskich i terytoriów, znajdujących się pod jej zwierzchnictwem lub mandatem lub też odnośnie niektórych z ich ludów.
5. Sekretarz Generalny Ligi Narodów zakomunikuje wszystkim Członkom Ligi i Państwom nie Członkom, wspomnianym w art. 6, o deklaracjach i notyfikacjach, otrzymanych w myśl niniejszego artykułu.
Artykuł 14.
Protokół niniejszy, z chwilą jego wejścia w życie, zarejestrowany zostanie staraniem Sekretarza Generalnego Ligi Narodów.
Artykuł 15.
Teksty francuski i angielski niniejszego protokołu są jednakowo wiarygodne. Na dowód czego Pełnomocnicy podpisali niniejszy protokół. Sporządzono w Hadze, dwunastego kwietnia tysiąc dziewięćset trzydziestego roku, w jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Sekretariatu Ligi Narodów.
Uwierzytelnione za zgodność odpisy zostaną przesłane staraniem Sekretarza Generalnego Ligi Narodów wszystkim Członkom Ligi Narodów i wszystkim Państwom nie Członkom, zaproszonym na pierwszą Konferencję Kodyfikacji i Prawa Międzynarodowego.
Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją oraz protokołem, uznaliśmy je i uznajemy za słuszne zarówno w całości, jak i każde z zawartych w nich postanowień; oświadczamy, że są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone i przyrzekamy, że będą niezmiennie zachowywane. Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.
W Warszawie, dnia 12 maja 1934 r.

KONWENCJA
pomiędzy Austrją, Węgrami, Włochami, Polską, Rumunją, Królestwem Serbów, Chorwatów i Słoweńców oraz Czechosłowacją w sprawie obywatelstwa,
podpisana w Rzymie dnia 6-tego kwietnia 1922 r.


(Dz. U. z dnia 13 września 1929 r.)
(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 19-tego grudnia 1928 r. Dz. U. R. P. z 1929 r . Nr. 5, poz. 46).
W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
MY, IGNACY MOŚCICKI,
PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,
wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:
Dnia szóstego kwietnia tysiąc dziewięćset dwudziestego drugiego roku, popisana została w Rzymie pomiędzy Austrją, Węgrami, Włochami, Polską, Rumunją, Królestwem Serbów, Chorwatów i Słoweńców, oraz Chechosłowacją Konwencja w sprawie obywatelstwa, która to Konwencja brzmi dosłownie jak następuje:
KONWENCJA.
Austrja, Węgry, Włochy, Polska, Rumunja, Królewstwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców i Czechosłowacja,
w zamiarze uregulowania spraw dotyczących obywatelstwa, celem zawarcia odnośnej konwencji, Wysokie Umawiające się Strony mianowały swymi Pełnomocnikami: (pominięto),
KTÓRZY, po przedstawieniu swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i sporządzone w należytej formie, zgodzili się na następujące postanowienia:
Artykuł pierwszy.
Sposoby nabycia lub utraty obywatelstwa regulowane są prawami każdego Państwa.
Artykuł 2.
W stosunkach pomiędzy Wysokiemi Umawaiającemi się Stronami, obywatelstwo stwierdzone będzie świadectwem, wydanem przez powołany do tego, stosownie do ustawodawstwa każdego Państwa, urząd i poświadczonem przez władzę, od której wyżej wzmiankowany urząd jest zależny. Świadectwo wskazywać winno prawną podstawę obywatelstwa, które się stwierdza. Jednakże każda z Wysokich Umawiających się Stron, ilekroć uzna to za potrzebne, będzie mogła wymagać, aby treść świadectwa potwierdzoną została przez centralną władzę Państwową.
Artykuł 3.
Wysokie Umawiające się Strony zobowiązują się podać sobie wzajemnie do wiadomości wykaz urzędów i władz powołanych do wydawania i poświadczania świadectw, o których mowa w poprzednim artykule.
Artykuł 4.
W razie sporu pomiędzy Wysokiemi Umawiającemi się Stronami co do obywatelstwa, jakie przyznane być powinno na mocy przepisów traktatów, zawartych w St. Germain i w Trianon obywatelowi byłego Cesarstwa Austryjackiego, lub też obywatelowi byłego Królestwa Węgierskiego, spór rozstrzygnie po upływie terminów, ustalonych dla wykonania prawa wyboru obywatela lub opcji, Komisja, złożona z delegata każdej z zainteresowanych Wysokich Umawiających się Stron i z Przewodniczącego, wybranego za obopólną zgodą przez wyżej wymienione Strony, względnie w razie niezgody przez Prezydenta Związku Szwajcarskiego z pomiędzy obywateli Państwa innego, niż Umawiające się Strony. W razie niezgody pomiędzy delegowanymi, decyduje Przewodniczący.
Decyzje Komisji będą w każdym razie ostatecznemi.
Powyższe postanowienia nie naruszają w niczem postanowień i przepisów traktatów, zawartych w St. Germain i w Trianon, a w szczególności postanowień artykułów 81 i 230 Traktatu, zawartego w St. Germain, oraz artykułów 65 i 213 Traktatu, zawartego w Trianon, ani też postanowień odrębnych konwencyj, zawartych dotychczas lub w przyszłość pomiędzy zainteresowanemi Państwami, zwłaszcza zaś postanowień konwencji pomiędzy Austrją a Czechosłowacją, podpisanej w Brnie 7 czerwca 1920 roku.
Artykuł 5.
KONWENCJA niniejsza ratyfikowaną będzie w możliwie najkrótszym czasie.
Każde Państwo prześle akt ratfikacji Rządowi Włoskiemu, którego zadaniem będzie powiadomienie o tem innych Państw podpisujących niniejszą Konwencję. Akty ratyfikacji złożone zostaną w Archiwum Rządu Włoskiego.
KONWENCJA niniejsza uzyska moc obowiązującą dla każdego z Państw podpiujących ją z chwilą złożenia aktu ratyfikacji i poczynając od tej daty będzie obowiązywać również te Państwa, które już złożyły akt swej ratyfikacji.
NA DOWÓD CZEGO wyżej wymienieni Pełnomocnicy podpisali niniejszą konwencję. Sporządzono w Rzymie dnia szóstego kwietnia tysiąc dziewięćset dwudziestego drugiego roku w języku francuskim i włoskim, przyczem obydwa teksty są jednakowo autentyczne, w jednym egzemplarzu, który złożony zostanie w Archiwum Rządu Królestwa Włoskiego i którego autentyczne kopie doręczone zostaną każdemu z Państw podpisujących niniejszą konwencję.
Zaznajomiwszy się z powyższą Konwencją, uznaliśmy ją i uznajemy za słuszną zarówno w całości, jak i każde z zawartych w niej postanowień, oświadczamy, że jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana. Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

KONWENCJA
O OBYWATELSTWIE KOBIET ZAMĘŻNYCH,
otwarta do podpisu w Nowym Yorku dnia 20 lutego 1957 r.

(Dz. U. z dnia 19 października 1959 r.)
W IMIENIU Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
RADA PAŃSTWA
POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ
podaje do powszechnej wiadomości:
W dniu 20 lutego 1957 r. została otwarta do podpisu w Nowym Jorku Konwencja o obywatelstwie kobiet zamężnych.
Po zaznajomieniu się z powyższą Konwencją Rada Państwa uznała ją i uznaje za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych; oświadcza, że wymieniona Konwencja jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, oraz przyrzeka, że będzie niezmiennie zachowywana.
Na dowód czego wydany został Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Dano w Warszawie, dnia 12 maja 1959 r.
(Tekst Konwencji zamieszczony jest w załączniku do niniejszego numeru).

ZAŁĄCZNIK
KONWENCJA
o obywatelstwie kobiet zamężnych,
otwarta do podpisu w Nowym Jorku dnia 20 lutego 1957 r.
Umawiające się Państwa,
uznając, że konflikty w dziedzinie obywatelstwa powstające w prawie i w praktyce spowodowane są przepisami o utracie lub nabyciu obywatelstwa przez kobiety w wyniku zawarcia małżeństwa, jego rozwiązania lub zmiany obywatelstwa przez małżonka w czasie trwania związku małżeńskiego,
uznając, że Ogólne Zgromadzenie Organizacji Narodów Zjednoczonych w artykule 15 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka proklamowało, że "każdy człowiek ma prawo do obywatelstwa" i że "nikt nie może być bezpodstawnie pozbawiony ani obywatelstwa, ani prawa do zmiany obywatelstwa",
pragnąc współpracować z Organizacją Narodów Zjednoczonych w popieraniu powszechnego poszanowania i zachowania praw człowieka i podstawowych swobód dla wszystkich, bez względu na płeć, uzgodniły, co następuje:
Artykuł 1
Każde Umawiające się Państwo zgadza się, że ani zawarcie, ani rozwiązanie związku małżeńskiego pomiędzy jego obywatelem a cudzoziemcem, ani też zmiana obywatelstwa przez małżonka w czasie trwania związku małżeńskiego nie wpłyną automatycznie na obywatelstwo żony.
Artykuł 2
Każde Umawiające się Państwo zgadza się, że ani dobrowolne nabycie obywatelstwa innego państwa przez jego obywatela, ani zrzeczenie się swego obywatelstwa przez jego obywatela nie przeszkodzą żonie tego obywatela w zachowaniu swego obywatelstwa.
Artykuł 3
1. Każde Umawiające się Państwo zgadza się, że żona jego obywatela, będąca cudzoziemką, może na własną prośbę uzyskać obywatelstwo małżonka w drodze specjalnie uproszczonej procedury naturalizacyjnej; przyznanie tego obywatelstwa może być ograniczone względami bezpieczeństwa państwowego i porządku publicznego.
2. Każde Umawiające się Państwo zgadza się, że nie będzie interpretować niniejszej Konwencji, jakoby naruszała ona jakiegokolwiek przepisy czy praktykę sądową, zezwalające żonie jego obywatela, będącej cudzoziemką, na uzyskanie z mocy prawa, na swą prośbę, obywatelstwa swego małżonka.
Artykuł 4
1. Niniejsza Konwencja będzie otwarta do podpisu i ratyfikacji dla każdego państwa będącego członkiem Organizacji Narodów Zjednoczonych, a także dla każdego innego państwa, które jest lub stanie się członkiem którejkolwiek agencji wyspecjalizowanej Organizacji Narodów Zjednoczonych lub które jest albo w przyszłości stanie się stroną Statutu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, lub dla każdego innego państwa, zaproszonego przez Ogólne Zgromadzenie Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2. Niniejsza Konwencja będzie ratyfikowana i dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone u Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Artykuł 5
1. Niniejsza Konwencja będzie otwarta do przystąpienia dla wszystkich państw wymienionych w ust. 1 art. 4.
2. Przystąpienie nastąpi przez złożenie Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych dokumentu przystąpienia.
Artykuł 6
1. Niniejsza Konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu szóstego dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia.
2. Dla każdego Państwa, które ratyfikuje niniejszą Konwencję albo do niej przystąpi po złożeniu szóstego dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia, Konwencja wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia po złożeniu przez to Państwo dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia.
Artykuł 7
1. Niniejsza Konwencja będzie się stosować do wszystkich terytoriów nie rządzących się samodzielnie, powierniczych, kolonialnych i innych terytoriów niemetropolitalnych, za których stosunki międzynarodowe odpowiedzialne jest którekolwiek z Umawiających się Państw; zainteresowane Umawiające się Państwo powinno, z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 niniejszego artykułu, oświadczyć w chwili podpisywania, ratyfikacji lub przystąpienia, do którego terytorium lub terytoriów niemetropolitalnych stosuje się Konwencja ipso facto w rezultacie podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia.
2. W każdym przypadku, w którym dla celów obywatelstwa terytorium niemetropolitalne nie jest traktowane jako całość z terytorium metropolitarnym, lub w każdym przypadku, w którym na mocy ustawy konstytucyjnej lub praktyki Umawiającego się Państwa albo terytorium niemetropolitalnego wymagana jest uprzednia zgoda tego terytorium na stosowanie Konwencji na jego terytorium, Umawiające się Państwo dążyć będzie do uzyskania wymaganej zgody terytorium niemetropolitalnego w okresie dwunastu miesięcy od dnia podpisania Konwencji przez to Umawiające się Państwo, które też zawiadomi Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych o uzyskaniu takiej zgody.
Niniejsza Konwencja będzie się stosować do terytorium lub terytoriów wymienionych w zawiadomieniu od dnia jego otrzymania przez Sekretarza Generalnego.
3. Po upływie dwunastomiesięcznego okresu, wymienionego w ust. 2 niniejszego artykułu, zainteresowane Umawiające się Państwa zawiadomią Sekretarza Generalnego o rezultatach konsultacji z tymi terytoriami niemetropolitalnymi, za których stosunki międzynarodowe są odpowiedzialne i które wyraziły zgodę na stosowanie niniejszej Konwencji.
Artykuł 8
1. Każde Państwo może w chwili podpisywania, ratyfikacji lub przystąpienia zgłosić zastrzeżenia do któregokolwiek artykułu niniejszej Konwencji, z wyjątkiem artykułów 1 i 2.
2. Zastrzeżenia zgłoszone zgodnie z § 1 niniejszego artykułu nie naruszają mocy obowiązującej Konwencji pomiędzy państwem zgłaszającym zastrzeżenia a innymi państwami będącymi jej stronami, z wyjątkiem postanowień, do których zgłoszono zastrzeżenie lub zastrzeżenia, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże treść zastrzeżeń wszystkim Państwom, które są lub staną się stronami niniejszej Konwencji. Każde Państwo będące stroną Konwencji lub które w przyszłości stanie się jej stroną, może zawiadomić Sekretarza Generalnego, że nie uważa się za związane Konwencją w stosunku do Państwa zgłaszającego zastrzeżenie. Państwo będące stroną Konwencji powinno zawiadomić o powyższym w ciągu 90 dni od otrzymania zawiadomienia od Sekretarza Generalnego; a Państwo, które w przyszłości stanie się stroną, w ciągu 90 dni od daty złożenia dokumentu ratyfikacyjnego lub przystąpienia. W wypadku przekazania takiego zawiadomienia Konwencja nie będzie obowiązywać między państwem, które przekazało zawiadomienie, a państwem zgłaszającym zastrzeżenie.
3. Każde Państwo, które zgłosiło zastrzeżenie zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, może je w każdym czasie wycofać w całości lub w części, po jego przyjęciu, zawiadamiając o tym Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Takie zawiadomienie nabierze mocy w dniu jego otrzymania.
Artykuł 9
1. Każde Umawiające się Państwo może wypowiedzieć niniejszą Konwencję zawiadamiając o tym na piśmie Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wypowiedzenie to nabierze mocy po upływie roku od dnia otrzymania zawiadomienia przez Sekretarza Generalnego.
2. Niniejsza Konwencja utraci moc obowiązującą w dniu, w którym nabierze mocy wypowiedzenie, zmniejszające ilość stron Konwencji poniżej sześciu.
Artykuł 10
Każdy spór powstały pomiędzy dwoma lub więcej Umawiającymi się Państwami dotyczący interpretacji albo stosowania niniejszej Konwencji, który nie zostanie rozstrzygnięty w wyniku negocjacji, zostanie przedłożony na prośbę jednej ze stron w sporze do decyzji
Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, o ile strony nie uzgodnią innego sposobu jego załatwienia.
Artykuł 11
Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zawiadomi wszystkie państwa będące członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych i państwa nie będące członkami, wymienione w ust. 1 art. 4 niniejszej Konwencji, o następującym:
a) złożeniu podpisów oraz dokumentów ratyfikacyjnych zgodnie z artykułem 4;
b) złożeniu dokumentów przystąpienia zgodnie z artykułem 5;
c) dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji zgodnie z artykułem 6;
d) zawiadomieniach i notyfikacjach otrzymanych zgodnie z artykułem 8;
e) notyfikacjach i wypowiedzeniach otrzymanych zgodnie z ust. 1 artykułu 9;
f) ustaniu mocy obowiązującej Konwencji zgodnie z ust. 2 artykułu 9.
Artykuł 12
1. Niniejsza Konwencja, której teksty angielski, chiński, francuski, hiszpański i rosyjski są jednakowo autentyczne, będzie złożona w archiwach Organizacji Narodów Zjednoczonych.
2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych przekaże uwierzytelnione kopie Konwencji wszystkim państwom będącym członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych i państwom nie będącym członkami, wymienionym w ust. 1 art. 4. Na dowód czego niżej podpisani, należycie w tym celu upoważnieni przez swe Rządy, podpisali niniejszą Konwencję, która została otwarta do podpisu w Nowym Jorku dnia 20 lutego tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego siódmego roku.

KONWENCJA
między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii w sprawie uregulowania podwójnego obywatelstwa,
podpisana w Warszawie dnia 7 lutego 1972 r.



(Dz. U. z dnia 4 października 1972 r.)
W IMIENIU Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
RADA PAŃSTWA
POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ
podaje do powszechnej wiadomości:
W dniu 7 lutego 1972 roku została podpisana w Warszawie Konwencja między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii w sprawie uregulowania podwójnego obywatelstwa o następującym brzmieniu dosłownym:
KONWENCJA
między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii w sprawie uregulowania podwójnego obywatelstwa.
Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rząd Ludowej Republiki Bułgarii
biorąc pod uwagę, że pewna ilość osób, które obydwie Umawiające się Strony, zgodnie ze swoim ustawodawstwem, uważają za swoich obywateli,
kierując się pragnieniem zniesienia podwójnego obywatelstwa tych osób na zasadzie dobrowolnego wyboru, jak również zapobiegania powstawaniu podwójnego obywatelstwa,
postanowiły zawrzeć niniejszą Konwencję i w tym celu wyznaczyły swoich Pełnomocników: (pominięto),
którzy po wymianie pełnomocnictw uznanych za dobre i sporządzone w należytej formie uzgodnili, co następuje:
Rozdział I
Zniesienie podwójnego obywatelstwa
Artykuł 1
Osoby, które obie Umawiające się Strony, zgodnie ze swoim ustawodawstwem, uznają za swoich obywateli, mogą zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji wybrać obywatelstwo jednej ze Stron.
Artykuł 2
1. Osoby określone w artykule 1 niniejszej Konwencji mają prawo do złożenia pisemnego oświadczenia w dwóch egzemplarzach o wyborze obywatelstwa w terminie jednego roku od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji.
2. Osoby, które wybierają obywatelstwo tej Umawiającej się Strony, na terytorium której mają miejsce stałego zamieszkania, składają pisemne oświadczenie przed organem właściwym według ich miejsca zamieszkania.
3. Osoby, które mają miejsce stałego zamieszkania na terytorium jednej z Umawiających się Stron, a które pragną wybrać obywatelstwo drugiej Umawiającej się Strony, składają pisemne oświadczenie w przedstawicielstwie dyplomatycznym lub we właściwym urzędzie konsularnym tej Umawiającej się Strony, której obywatelstwo wybierają.
4. Osoby, które przebywają na terytorium państwa trzeciego składają pisemne oświadczenie w przedstawicielstwie dyplomatycznym lub we właściwym urzędzie konsularnym tej Umawiającej się Strony, której obywatelstwo wybierają.
Artykuł 3
1. Prawo do złożenia pisemnego oświadczenia o wyborze obywatelstwa mają tylko osoby pełnoletnie. Pełnoletnie w rozumieniu niniejszej Konwencji są osoby, które ukończyły 18 lat, oraz osoby poniżej tego wieku, jeżeli zawarły związek małżeński.
2. Rodzice dzieci, które nie ukończyły 16 lat wybierają dla nich obywatelstwo przez złożenie zgodnego pisemnego oświadczenia.
3. Rodzice dzieci w wieku od 16 do 18 lat wybierają dla nich obywatelstwo przez złożenie zgodnego pisemnego oświadczenia za pisemną zgodą dzieci.
Artykuł 4
1. Osoby, które w terminie ustalonym w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Konwencji nie złożą, pisemnego oświadczenia o wyborze obywatelstwa, zachowują obywatelstwo wyłącznie tej Umawiającej się Strony, na terytorium której mają miejsce stałego zamieszkania w dniu upływu tego terminu.
2. Osoby które mają miejsce stałego zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, a które nie złożyły w ustalonym terminie pisemnego oświadczenia o wyborze obywatelstwa, zachowują obywatelstwo wyłącznie tej Umawiającej się Strony, na terytorium której miały miejsce stałego zamieszkania przed wyjazdem do państwa trzeciego.
Artykuł 5
Dzieci, dla których rodzice nie złożyli pisemnego oświadczenia o wyborze obywatelstwa w terminie ustalonym w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Konwencji:
1) zachowują obywatelstwo wyłącznie tej Umawiającej się Strony, na terytorium której oboje rodzice mieli miejsce stałego zamieszkania w dniu upływu tego terminu;
2) zachowują obywatelstwo wyłącznie tej Umawiającej się Strony, na terytorium której oboje rodzice mieli miejsce stałego zamieszkania przed wyjazdem do państwa trzeciego, jeżeli w dniu upływu tego terminu oboje rodzice mają miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego;
3) zachowują obywatelstwo wyłącznie tej Umawiającej się Strony, której obywatelstwo posiada matka, z zastrzeżeniem postanowień artykułu 6 niniejszej Konwencji, jeżeli oboje rodzice nie mieli stałego miejsca zamieszkania na terytorium jednej z Umawiających się Stron.
Artykuł 6
1. Dzieci małoletnie, których jedno z rodziców do dnia upływu terminu ustalonego w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Konwencji zmarło lub którego miejsce pobytu jest nieznane albo które pozbawione zostało władzy rodzicielskiej, zachowują wyłącznie obywatelstwo, które posiada drugie z rodziców.
2. Dzieci małoletnie, których oboje rodzice do dnia upływu terminu ustalonego w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Konwencji zmarli lub ich miejsce pobytu jest nieznane albo pozbawieni zostali władzy rodzicielskiej, zachowują obywatelstwo wyłącznie tej Umawiającej się Strony, na terytorium której mają miejsce stałego zamieszkania.
Artykuł 7
Pisemne oświadczenie o wyborze obywatelstwa nie spowoduje skutków prawnych przewidzianych w niniejszej Konwencji, jeżeli Umawiająca się Strona, która otrzymała oświadczenie, ustali według swojego ustawodawstwa, że osoba, której oświadczenie dotyczy, nie jest jej obywatelem.
Artykuł 8
Umawiające się Strony w okresie do sześciu miesięcy po upływie terminu ustalonego w artykule 2 ustęp 1 niniejszej Konwencji przekażą sobie drogą dyplomatyczną wykazy osób, które złożyły pisemne oświadczenie o wyborze obywatelstwa. Do wykazów dołącza się po jednym egzemplarzu pisemnego oświadczenia.
Rozdział II
Zapobieganie powstawaniu podwójnego obywatelstwa
Artykuł 9
1. Rodzice, z których jedno jest obywatelem jednej Umawiającej się Strony, a drugie drugiej Umawiającej się Strony, mogą, dla dzieci urodzonych po wejściu w życie niniejszej Konwencji, wybrać obywatelstwo jednej z Umawiających się Stron drogą wzajemnego porozumienia.
2. Rodzice wybierają obywatelstwo dla dziecka przez złożenie pisemnego oświadczenia przed właściwym organem tej Umawiającej się Strony, której obywatelstwo wybierają.
3. Rodzice składają pisemne oświadczenie o wyborze obywatelstwa dla dziecka w dwóch egzemplarzach w terminie sześciu miesięcy od dnia jego urodzenia. Jeżeli nie złożą oni oświadczenia osobiście, podpisy rodziców powinny być uwierzytelnione.
4. Dziecko, którego jedno z rodziców do dnia upływu terminu ustalonego w ustępie 3 zmarło lub jego miejsce pobytu jest nieznane albo zostało pozbawione władzy rodzicielskiej, zachowuje wyłącznie obywatelstwo drugiego z rodziców.
5. Organami właściwymi w rozumieniu ustępu 2 są:
- organy właściwe według miejsca stałego zamieszkania rodziców, jeżeli wybiera się obywatelstwo tej Umawiającej się Strony, na terytorium której rodzice mają miejsce stałego zamieszkania;
- przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd konsularny tej Umawiającej się Strony, której obywatelstwo wybiera się, jeżeli rodzice mają miejsce stałego zamieszkania na terytorium drugiej Umawiającej się Strony lub na terytorium państwa trzeciego.
Artykuł 10
Dziecko, dla którego rodzice nie złożyli pisemnego oświadczenia o wyborze obywatelstwa zgodnie z artykułem 9 ustępy 2 i 3 niniejszej Konwencji:
1) jeżeli urodziło się na terytorium jednej z Umawiających się Stron, zachowuje obywatelstwo wyłącznie tej Strony;
2) jeżeli urodziło się na terytorium państwa trzeciego, zachowuje obywatelstwo wyłącznie tej Strony, na terytorium której oboje rodzice mieli miejsce stałego zamieszkania przed wyjazdem do państwa trzeciego; a jeżeli rodzice nie mieli miejsca stałego zamieszkania na terytorium jednej z Umawiających się Stron - zachowuje wyłącznie obywatelstwo, które posiada matka. W przypadku jeżeli matka pozbawiona została władzy rodzicielskiej - zachowuje wyłącznie obywatelstwo, które posiada ojciec.
Artykuł 11
Dziecko, którego oboje rodzice zmarli lub ich miejsca pobytu są nieznane albo pozbawieni zostali władzy rodzicielskiej, zachowuje obywatelstwo wyłącznie tej Umawiającej się Strony, na terytorium której ma ono miejsce stałego zamieszkania w dniu upływu terminu ustalonego w artykule 9 ustęp 3.
Artykuł 12
Umawiające się Strony będą sobie przekazywać drogą dyplomatyczną w pierwszym kwartale każdego roku wykazy dzieci, dla których w poprzednim roku zostały złożone pisemne oświadczenia o wyborze obywatelstwa zgodnie z postanowieniem artykułu 9 ustęp 3 niniejszej Konwencji. Do wykazów dołącza się po jednym egzemplarzu pisemnego oświadczenia i odpis zupełny aktu urodzenia dziecka.
Rozdział III Przepisy ogólne
Artykuł 13
Oświadczenia o wyborze obywatelstwa składane zgodnie z niniejszą Konwencją zwolnione są od opłat.
Artykuł 14
Osoby, które zgodnie z niniejszą Konwencją złożyły lub dla których zostało złożone pisemne oświadczenie o wyborze obywatelstwa, zachowują od dnia złożenia tego oświadczenia wyłącznie obywatelstwo wybrane, a osoby, które nie złożyły lub dla których nie zostało złożone pisemne oświadczenie, zachowują wyłącznie obywatelstwo ustalone w niniejszej Konwencji.
Artykuł 15
Od dnia wejścia w życie niniejszej Konwencji nabycie obywatelstwa jednej z Umawiających się Stron przez obywateli drugiej Umawiającej się Strony będzie uzależnione od przedłożenia zaświadczenia o braku przeszkód do zmiany obywatelstwa.
Artykuł 16
1. Wszystkie sprawy dotyczące interpretacji stosowania niniejszej Konwencji będą rozwiązywane w drodze dyplomatycznej.
2. Umawiające się Strony opracują jednolity wzór oświadczenia o wyborze obywatelstwa.
Artykuł 17
KONWENCJA niniejsza podlega ratyfikacji i wejdzie w życie po upływie trzydziestu dni od dnia wymiany dokumentów ratyfikacyjnych, która nastąpi w Sofii.
KONWENCJA niniejsza zawarta jest na okres pięciu lat, licząc od dnia jej wejścia w życie. Ważność jej będzie automatycznie przedłużana na dalsze pięcioletnie okresy, o ile jedna z Umawiających się Stron nie wypowie jej na sześć miesięcy przed upływem tego terminu.
Konwencję niniejszą sporządzono dnia 7 lutego 1972 r. w Warszawie w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim i bułgarskim, przy czym obydwa teksty mają jednakową moc.
Po zaznajomieniu się z powyższą Konwencją Rada Państwa uznała ją i uznaje za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych; oświadcza, że jest ona przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, oraz przyrzeka, że będzie niezmiennie zachowywana. Na dowód czego wydany został Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Dano w Warszawie, dnia 8 lipca 1972 roku.

USTAWA
z dnia 18 listopada 1999 r.
o wypowiedzeniu, w stosunkach między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą, Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie zapobiegania powstawaniu przypadków podwójnego obywatelstwa, podpisanej w Warszawie dnia 31 marca 1965 r.


(Dz. U. z dnia 29 grudnia 1999 r.)
Art. 1. 1. Upoważnia się Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do wypowiedzenia, w stosunkach między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą, Konwencji między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie zapobiegania powstawaniu przypadków podwójnego obywatelstwa, podpisanej w Warszawie dnia 31 marca 1965 r.
2. Wypowiedzenie następuje z zachowaniem przepisów o wypowiedzeniu, zawartych w Konwencji. Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

do góry