Obywatelstwo polskie

SŁUŻBA WOJSKOWA

Służba wojskowa miała duże znaczenie dla obywatelstwa polskiego w okresie od 31 stycznia 1920 roku do 18 stycznia 1951 roku.

Odbycie służby wojskowej w obcym wojsku w tym okresie powodowało utratę obywatelstwa polskiego. Zgodnie z orzecznictwem sądowym dotyczyło to każdego rodzaju służby (również rezerwowej) i było niezależne od woli danej osoby (art. 11 pkt. 2 ustawy o obywatelstwie Państwa Polskiego z 1920 roku)

Z drugiej strony podleganie obowiązkowi służby wojskowej w wojsku polskim przez mężczyzn powodowało, że nabycie przez nich obywatelstwa obcego nie powodowało utraty obywatelstwa polskiego. Podleganie służbie wojskowej zależało od wieku mężczyzny:

W okresie od 28 października 1918 r. do 19 listopada 1924 r. obowiązywała TYMCZASOWA USTAWAo powszechnym obowiązku służby wojskowej. W tym okresie obowiązkowi służby podlegli generalnie mężczyźni od 1 stycznia tęgo roku kalendarzowego, w którym kończą lat 18 do końca tego roku kalendarzowego, w którym kończą oni lat 50. Zgodnie z art. 5 tej ustawy obowiązek służby w wojsku stałem rozpoczyna się 1 stycznia tego roku kalendarzowego, w którym obowiązany kończy 20 lat. Natomiast na podstawie art. 14 do służby w pospolitem ruszeniu są obowiązaniwszyscy mężczyźni od 1 stycznia tęgo roku kalendarzowego, w którym kończą lat 18, aż do 1 stycznia tego roku kalendarzowego, w którym się zaczyna ich obowiązek służby w wojsku stałem, względnie w zapasie, a więc w którym kończą lat 20; wszyscy ci, którzy ukończyli służbę w wojsku stałem, w zapasie, w rezerwie i w obronie krajowej. Obowiązek służby w pospolitem ruszeniu dla tej kategorji rozpoczyna się od tego roku kalendarzowego, w którym obowiązany kończy 41 rok życia, i trwa do końca tego roku kalendarzowego, w którym kończy on lat 50;wszyscy ci, którzy nie zostali od służby wojskowej czynnej zwolnieni, lecz na podstawie prawomocnego orzeczenia właściwej władzy wojskowej bądź to przy przeglądzie, bądź też później zaliczeni zostali do pospolitego ruszenia. Obowiązek służby w pospolitem ruszeniu dla nich rozpoczyna się z chwilą zaliczenia ich do pospolitego ruszenia i trwa do końca tego roku kalendarzowego, w którym kończą oni lat 50.

W okresie 20 listopada 1924 roku do dnia 1 września 1938 r., obowiązywała ustawa z dnia 23 maja 1924 r. o powszechnym obowiązku służby wojskowej (Dz. U. Nr 61, poz. 609)obowiązkowi wojskowemu podlegali mężczyźni w wieku od 17 lat do końca roku kalendarzowego, w którym kończyli 50 lat.

W okresie 2 września 1938 roku do dnia 28 maja 1950 r. obowiązywała ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. Nr 25, poz. 220 ze zm.). Obowiązkowi wojskowemu podlegali wtedy mężczyźni w wieku od 17 lat do końca roku kalendarzowego, w którym kończyli 60 lat.

W okresie od dnia 29 maja 1950 r. do 22 kwietnia 1959 obowiązywała ustawa z dnia 4 lutego 1950 r. o powszechnym obowiązku wojskowym (Dz. U. Nr 6, poz. 46).Obowiązkowi wojskowemu podlegali wtedy mężczyźni w wieku od 18 do 50 roku życia włącznie. Trzeba pamiętać, że 19 stycznia 1951 roku zmieniły się przepisy dotyczące obywatelstwa polskiego i kwestia służby wojskowej przestała mieć znaczenie.

Judykatura określiła szereg zasad dotyczących służby wojskowej. Warto m.in. pamiętać, że:

  1. Służba wojskowa w wojsku państwa walczącego przeciw Niemcom w okresie II wojny światowej nie powodowało utraty obywatelstwa polskiego (dotyczyło to też okresu po zakończeniu II wojny światowej do momentu demobilizacji).
  2. Kobiety przez to, że nie podlegały obowiązkowo służby wojskowej zawsze traciły obywatelstwo polskie z chwilą wstąpienia do obcej armii.
  3. Obywatelstwa polskiego nie traciło się, jeżeli nabycie obcego obywatelstwa nastąpiło w okresie podlegania obowiązkowi służby wojskowej. Jednak z chwilą przekroczenia granicy wieku 50 lub 60 lat (w zależności od obowiązującej ustawy) następowała utrata obywatelstwa polskiego. Pocieszające jest to, że utrata nie działała wstecz co oznacza, że dzieci ślubne takiego mężczyzny nie traciły obywatelstwa polskiego, jeżeli w między czasie osiągnęły pełnoletniość.
adwokat - sprawy imigracyjne

Kancelaria Adwokacka, Adwokat Piotr Stączek specjalizuje się w prawie imigracyjnym.

adres kancelarii:
02-796 Warszawa, ul. Wąwozowa 11

telefon

tel: 22 499 33 22
faks: 22 448 09 97

Pomoc online